Maaseik, Susteren en Thorn
Georganiseerd door: Kortenberg
Selbach Museum Maaseik, Amelbergakerk Susteren, stadsbezoek Thorn, Motteburcht Kessenich o.l.v. dr. Jan Vaes
Aangepast vertrekuur: 07.30 uur!
John Selbach (1921-2019) was zijn hele leven een gepassioneerd verzamelaar van kunst en antiek uit de zestiende tot de twintigste eeuw.
Honderden schilderijen, beeldhouwwerken, meubelen en sierobjecten kregen een plek in zijn museum. Zijn partner, Corinne, voegde daar eencollectie antieke poppen met accessoires en speelgoed aan toe op de bovenste verdieping, waar zich vroeger de chambretten van de internen bevonden. Speelpoppen uit de periode van ± 1750 tot 1950, gemaakt o.a. van hout, was, papier-maché, stof en biscuitporselein bevinden zich in diverse ingerichte stijlkamertjes. Naast de poppen is er ook een interessante collectie antieke meubeltjes, serviesjes, blikken speelgoed, stoommachines, automatica, teddyberen, treintjes, autootjes en andere tuttels en frutsels.
Tot 2004 werd dit tentoongesteld in Maastricht aan de Grote Gracht.
Doorheen de 4 verdiepingen van het museum maakt u als het ware een culturele reis doorheen de tijd.
Amelbergakerk Susteren
Op een verhoging in een moerassig landschap ontstond eind zevende eeuw een klooster waarbinnen een klein zaalkerkje stond. De kerk is uniek als vroegmiddeleeuwse grafkerk. Veertien heilige personen zijn erin begraven, waaronder Amelberga, moeder overste van de vrouwenabdij.
In de elfde eeuw werd het klooster geheel verbouwd, waarbij de basiliek werd getransformeerd tot de vorm waarin deze nu nog steeds te zien is. De Sint-Amelbergabasiliek is nog steeds een van de religieuze parels van de regio. Deze bijzondere kerk is iedere zeven jaar nog het toneel van een heiligdomsvaart.
Het meest bijzondere aan deze basiliek is de Schatkamer, waarin tot op de dag van vandaag cultureel waardevolle objecten worden bewaard. Dat zich in een dorp als Susteren een kunstschat bevindt, kunnen veel mensen zich maar moeilijk voorstellen.
De geschiedenis van Thorn: een vrouwenbolwerk
Het witte stadje Thorn ligt in de gemeente Maasgouw, in het hart van de provincie Limburg. Het staat bekend om zijn karakteristieke witgeschilderde gebouwen en smalle straatjes die dateren uit verschillende tijdperken van de Nederlandse geschiedenis. De geschiedenis van Thorn is rijk en boeiend, en strekt zich uit over meer dan duizend jaar. Thorn was meer dan achthonderd jaar een zelfstandig staatje waar stiftdames onder leiding van een vorstin-abdis de scepter zwaaiden. Al vanaf het ontstaan van het stift is duidelijk dat vrouwen een grote rol spelen, eigen baas zijn en zich niet laten overrulen door anderen.
Mini-vorstendom Thorn
Thorn was 800 jaar een mini-vorstendom waar 33 abdis-vorstinnen de scepter zwaaiden. Het staatje had een eigen rechtspraak en sloeg haar eigen munt. Met de komst van de Fransen in 1794 kwam hieraan een einde. De Fransen voerden een belasting in op basis van de omvang van de ramen. Meer ramen in het huis betekende een hogere belasting. De arme bevolking metselde de ramen dicht om de belastingaanslag te beperken. Om de ‘littekens van de armoede’ te verbergen, werden de huizen wit gekalkt.
De Abdijkerk in Thorn
Van kloosterkerk tot stiftskerk tot parochiekerk en museum. De gotische Abdijkerk domineert nog steeds het romantische, witte stadje Thorn. Een gracieuze erfenis van 800 jaar vrouwelijk bewind; hier regeerden dames in de hoogste adellijke stand. De Abdijkerk is een gotische kruisbasiliek met romaanse westbouw, daterend uit de 10e eeuw. Het interieur is barok met een imposant hoofdaltaar. Wist u dat u de Abdijkerk in Thorn bijna dagelijks kunt bezoeken?