Philip Aguirre gelooft in de universele kracht van kunst. Zoeken naar schoonheid is voor hem een levensbehoefte. Even noodzakelijk als water en brood.

Uit zijn werk spreekt de hoop dat schoonheid kan bijdragen aan het verkleinen van maatschappelijke ongelijkheid. Zijn sculpturen komen dan ook helemaal tot hun recht in de openbare ruimte.Deze solotentoonstelling in het KMSKA biedt een overzicht van het oeuvre, vanaf de jaren 1980 tot vandaag. Aguirre zet hiervoor radicaal in op monumentale beeldhouwwerken die in dialoog gaan met zijn kleinsculptuur.Op die manier speelt hij een tegendraads spel met het museum als oase, als esthetisch toevluchtsoord in rusteloze tijden?